我是大帝哥

Prawdziwym utrapieniem handlu nigdy nie jest rynek. To, co naprawdę męczy, to widok dwóch siebie w jednym ciele. Jedno ja jest bardzo trzeźwe. Wie, że trend wymaga cierpliwości, że trzeba kontrolować pozycję, że rynek nie zmieni kierunku z powodu twojego niepokoju. Drugie ja jest jak ogień. Pragnie odrobić straty, pragnie się udowodnić, pragnie jednym ruchem odwrócić los podczas jakiejś zmiany. Dlatego codziennie przeżywasz wewnętrzną wojnę. Czasem wygrywasz. Powstrzymujesz impulsy, obserwujesz, jak rynek się rozwija, a w sercu czujesz spokój. Czasem wygrywa demon. Wchodzisz za wcześnie, zajmujesz dużą pozycję, odwlekasz stop loss, a potem wiesz dokładnie, że nie handlujesz, lecz podążasz za pragnieniami

Częste śledzenie wykresów jest powszechne wśród zwykłych traderów, początkujących oraz tych, którzy wciąż czują się zagubieni w świecie handlu. Łatwo ulegają emocjom, skupiają się na analizie technicznej, gonią za bieżącymi lub krótkoterminowymi transakcjami, zawsze spieszą się z realizacją zysków, nie potrafią znieść zmienności rynku i jej wpływu na ludzką psychikę, codziennie marząc o szybkim wzbogaceniu się. Kapitał tych zwykłych inwestorów zazwyczaj ciągle się kurczy, ponieważ częste obserwowanie wykresów i częste transakcje nieustannie eksploatują ludzkie słabości, nie dając czasu na odpoczynek i regenerację, co prowadzi do wyczerpania, nasilania się słabości i nieustannego stresu psychicznego, aż w końcu następuje załamanie, niczym zbyt mocno napięta lina, która z czasem musi pęknąć.

Kiedy ćwiczysz, czujesz się słabszy, ale w rzeczywistości stajesz się silniejszy; kiedy uczysz się czegoś nowego, czujesz się głupi, ale tak naprawdę stajesz się mądrzejszy. Więc kiedy się poprawiasz, najpierw musisz stać się wrażliwy, a ten moment wrażliwości jest tak naprawdę bardzo ważnym momentem postępu. ​​​

Wiele „wielkich postaci” w okresach kryzysu nie wygląda na zwykłe „pilne i ciężkie starania”, lecz raczej na długotrwałe ukrywanie się. W rzeczywistości nie „nie pracują”, lecz chronią swoją „szerokość poznawczą”. Ponieważ gdy ktoś przez długi czas tkwi w powtarzalnej, stresującej pracy; człowiek szybko cofa się do „rozwiązywania tylko bieżących problemów”; mózg traci zdolność postrzegania długoterminowej struktury. A prawdziwe wielkie sprawy często nie są wynikiem siłowego wysiłku fizycznego, lecz opierają się na: ocenie trendów; obserwacji ludzkiej natury; rozumieniu sytuacji; długoterminowym gromadzeniu wiedzy; oczekiwaniu na kluczowy moment. Dlatego wiele osób, patrząc wstecz, zauważa: najbardziej przerażające w wyczerpaniu fizycznym nie jest tylko zmęczenie. Lecz to, że powoli zjada zdolność myślenia, wyobraźnię, cierpliwość i ambicję człowieka.

Zhenyun mówi: „Jakie są najbardziej upokarzające zachowania mężczyzny: 1. Trwożność wobec ważnych osób. 2. Kompleksy wobec pięknych kobiet. 3. Nieśmiałość na wielkich wydarzeniach. Jak powinien wyglądać prawdziwy mężczyzna: 1. Pieniądze można zarobić ponownie. 2. Przyjaciół można znaleźć na nowo. 3. Miłość można przeżyć jeszcze raz. 4. Pracę można znaleźć ponownie.” ​​​

Upadek mężczyzny w średnim wieku nie zaczyna się od biedy, lecz od myśli „odpuszczę”. Odpuszczę, nie będę się już męczył. Odpuszczę, niech tak będzie. Odpuszczę, trochę gorsze zdrowie też nie szkodzi. Powoli człowiek się rozluźnia. Przestaje chcieć zwyciężać, przestaje chcieć się zmieniać, a ciało coraz mniej podtrzymuje ducha. W rzeczywistości mężczyzna w średnim wieku boi się nie tyle wieku, co braku celu i braku sił. Bo człowiek bez sił trudno znosi życie; a człowiek bez kierunku trudno długo utrzymać samodyscyplinę. Dlatego mężczyzna może mieć kryzys, może ponieść porażkę, może chwilowo się zatrzymać. Ale nie może pozwolić sobie na ciągłe pogrążanie się w stanie powolnego opadania. Trzeba zacząć ćwiczyć, zacząć działać, zacząć wyciągać siebie z powrotem. Kiedy zacząć, nigdy nie jest za późno.

Najbardziej szkodliwym zdaniem dla młodych ludzi na świecie jest „Twoja praca jest niestabilna”. Co to znaczy stabilna? Miesięczne zarobki kilka tysięcy, przez dziesięć lat bez podwyżki, życie przewidziane na wprost – czy to nazywa się stabilnością? Wiele branż o wysokich dochodach rzeczywiście jest niestabilnych, może za pięć-sześć lat branża zniknie, firma upadnie, moda przeminie, ale co z tego? Inni zarabiają w rok tyle, co ty przez pięć lat, zasoby, wiedza, kontakty i przepływ gotówki zgromadzone przez pięć lat to już zupełnie inny poziom. Prawdziwie przerażające nigdy nie jest to, że praca jest niestabilna, lecz to, że dla rzekomej stabilności zbyt wcześnie rezygnujesz z tempa rozwoju, zdolności zarobkowych i wyobraźni o przyszłości. Oczywiście, wysokie dochody nie gwarantują prawdziwego bezpieczeństwa, jeśli ktoś tylko ciężko pracuje na pieniądze, ale nie ma zdolności do oszczędzania, oszczędności, umiejętności i planu awaryjnego, to gdy przestanie, równie łatwo wpadnie w przepaść. Dlatego prawdziwa stabilność nie pochodzi od firmy, lecz od tego, że bez względu na zmiany w branży, nadal masz zdolność do ponownego zarabiania.

Spędzanie dużo czasu na Xianyu sprawiło, że moja chęć posiadania rzeczy coraz bardziej malała. Głęboko odczuwam, że „łatwo jest zamienić pieniądze na rzeczy”, ale „bardzo trudno jest zamienić rzeczy z powrotem na pieniądze”. Rzeczy, które kupiłeś pod wpływem impulsu i traktowałeś jak skarby, nawet po dużych przecenach, nikt nie chce kupić. ​​​

Co oznacza, że dziewczyny muszą oprzeć się pokusie zejścia na niższy poziom? Nie chodzi o to, żeby szukać kogoś o gorszych warunkach od siebie. Chodzi o te słowa, które mówią: „Dziewczyny nie muszą się tak bardzo starać.”, „Lepsze jest dobrze wyjść za mąż niż dobrze pracować.”, „Twoim zadaniem jest tylko być ładną.”, „Nikt nie lubi zbyt silnych kobiet.”, „Wystarczy znaleźć mężczyznę, który cię utrzyma.” Najgorsze w tych słowach nie jest to, że sprawiają, iż kobiety zależą od mężczyzn. Najgorsze jest to, że powoli odbierają człowiekowi: zdolność oceny, umiejętność przetrwania, zdolność ekonomiczną, niezależność duchową, zdolność postrzegania świata. W końcu życie kobiety staje się rodzajem „konkurencji o stanowisko”. Młodość to rywalizacja o wygląd, a z wiekiem pojawia się strach przed starzeniem się, utratą wartości i zastąpieniem. W rezultacie rośnie niepokój, brak poczucia bezpieczeństwa i chęć kontrolowania relacji. Bo kiedy czyjaś wartość przez długi czas opiera się na „byciu wybieraną”, trudno jej naprawdę posiadać własne życie. Nie sprzedawaj inicjatywy w swoim życiu tanio na rzecz pozornie łatwej narracji życiowej. Prawdziwy rozwój to nie zależność od kogoś, lecz: ciągły wzrost, ciągłe rozumienie świata i budowanie własnych umiejętności oraz ducha w najpiękniejszym i najbardziej żywotnym okresie życia.

Wiele osób o dużym potencjale ma wspólną cechę w młodości: niestabilność, brak standardów, niepasowanie do systemu, trudności z szybkim osiągnięciem efektów, a prawdziwy kierunek znajduje się dopiero późno. Tacy ludzie w wieku dwudziestu kilku lat często wyglądają jak „przykłady porażek”. Jednak wiele osób z prawdziwym długoterminowym potencjałem nie jest talentem produkowanym na taśmie. Prawdziwym zagrożeniem nigdy nie jest tymczasowy brak rezultatów. Prawdziwym zagrożeniem jest: przed osiągnięciem dojrzałości samodzielne zaprzeczenie sobie. Przed uformowaniem potencjału – wycofanie się. Przed długoterminowym kumulowaniem i generowaniem procentu składanego – załamanie się. Życie wielu osób nie przegrywa z innymi, lecz z paniką „czy nie jest już za późno”. Największym ryzykiem w życiu nie jest późny start, lecz wcześniejsze uwierzenie, że „nie dam rady”, zanim potencjał się uformuje. Bo krzywa rozwoju człowieka nie jest liniowa.